Igor: “In de wijk heb je niks aan alleen een loodgieter”
Igor ter Halle liep een rondje door de Hogenkamp en ontdekte een Koerdisch buurthuis. Een straat verder een basisschool. Verderop een handvol kleine bedrijfjes. “Dat is de wijk,” zegt hij. “En in die wijk heb je niks aan alleen een loodgieter. Of alleen een jurist. Of alleen een financieel specialist. We moeten met elkaar de wijk maken.”
Als trekker van Onderwijs in het Regiolab Wijk van Morgen werkt Igor aan iets wat het Onderwijs al te weinig doet: studenten van verschillende niveaus én disciplines samen laten leren in de echte praktijk. Niet op stage binnen een organisatie, maar buiten alle muren — in de wijk zelf.
Afgelopen najaar deed hij een eerste proef. In een hackathon van twee dagen werkten studenten van Windesheim, Saxion, Cibap en Zone.college samen aan één vraagstuk: hoe zorg je dat de plaatsing van 50.000 transformatorhuisjes in Nederland minder weerstand oproept bij bewoners? “Wat me opviel: ze zaten helemaal niet in hun rol. Een student bouwkunde die ineens over communicatie nadacht. Een financieel student die een bewonersplan tekende. Ze waren gewoon samen aan het denken.”
Dat is precies wat hij wil. Geen multidisciplinair onderwijs — waarbij iedereen vanuit zijn eigen vakbril kijkt — maar transdisciplinair: door je eigen discipline heen denken, met mensen van verschillende niveaus. “Complexe vraagstukken vragen niet om hiërarchie. Maar onderwijs is dat stiekem nog wel.”
Want daar zit de uitdaging. Twee opleidingen binnen één hogeschool laten samenwerken aan één vraagstuk — dát is al moeilijk. De wet hoger onderwijs beoordeelt opleidingen op hun eigen kwalificaties. Maatschappelijk burgerschap staat nergens in de eisen. “We roepen dat transities belangrijk zijn. Maar dan leggen we dat bij opleidingen neer die op hun eigen silo worden beoordeeld.”
“Onderwijs” heeft nog geen financiering vanuit de Regio Deal — die is niet gehonoreerd. Desondanks gaan de partners er mee aan de slag, omdat ze het te belangrijk vinden om te laten liggen. De komende jaren legt Igor met studententeams een fundament in Dieze: luisteren naar welke perspectieven er leven, van de Koerdische gemeenschap tot de lokale bedrijvigheid, en die bij elkaar brengen.
Wat hij studenten wil meegeven noemt hij perspectivistische lenigheid — het besef dat anderen de werkelijkheid anders zien en dat je daar constructief mee om kunt gaan. “We drijven als samenleving uit elkaar. Als studenten in hun eigen buurt leren dat samenwerken werkt, nemen ze dat mee.”
Het systeem veranderen lukt niet in drie jaar. “Maar je kunt een blokje verschuiven. Laten zien dat het kan.”
